อาการน้อยใจ...

posted on 09 Dec 2010 19:52 by mamamoo
 
 
 
อาการน้อยใจ มักเกิดขึ้นเมื่อเราประสบกับสิ่งที่ "ไม่ได้ดังใจ" ค่ะ
โดยเฉพาะกับคนที่เราตั้งธงคาดหวังเอาไว้ ถ้าลองสังเกตเรามักจะพบว่า
เราจะมีอาการน้อยอกน้อยใจ แม้ในเรื่องเล็กๆ น้อยๆกับ
คนรัก เพื่อนสนิท ญาติพี่น้อง หรือ คุณพ่อคุณแม่ ได้ง่ายและบ่อยครั้ง
 
 
แต่กับคนปกติอื่นๆ ทั่วๆ ไป  เราไม่ค่อยรู้สึกน้อยอกน้อยใจอะไร
เมื่อพวกเขาทำอะไรไม่ถูกใจ
 
 
ที่เป็นเช่นนี้ ก็เพราะคนเหล่านั้นไม่ใช่คนพิเศษสำหรับเรา
ไม่ใช่คนที่เราคาดหวังอะไรไว้  ไม่ใช่คนที่เราต้องการความรัก
การเอาอกเอาใจจากพวกเขา

ดังนั้น อาการน้อยใจมักมีจุดเริ่มต้นมาจากแรงยึดในตัวบุคคลก่อน
เมื่อเป็นที่รักมาก เป็นที่หวังมาก เวลาที่พวกเขาทำให้เรารู้สึกว่า
เราไม่สำคัญ คุณค่าของเราลดลง
เขาไม่ตามใจเรา ตัวตนของเราพร่าเลือนไปในสายตาของเขา

เราก็รู้สึกผิดหวัง เสียอกเสียใจ แสดงอาการให้เขารับรู้ว่า
เรามีตัวตนอยู่นะ ช่วยมองมาหน่อย มาดูแลเรา มาเอาใจใส่เราด้วย
โดยออกมาในรูปแบบต่างๆ เช่น ไม่พูดกับเขา, ร้องไห้, ไม่ทานข้าว
ขังตัวเองอยู่ในห้อง , คอยหลบหน้าหลบตา
หรือ ตัดพ้อต่อว่า,ทำกริยาประชดประชัน,ทำหน้าบึ้งๆ

เพื่อให้เขาเห็นความผิดปกติ เข้ามาไต่ถาม เอาอกเอาใจ
ซึ่งทันที ที่ถูกสนใจ เราก็จะรู้สึกว่าตัวตนของเรากลับมา
เรามีค่าแล้ว ได้ถูกงอนง้อแล้ว จิตเราก็จะมีความรู้สึกยินดีขึ้นมา

ซึ่งถ้าถูก "ง้อ" บ่อยๆ เข้า
เราก็จะติดในความรู้สึกพอใจยินดี ที่ได้มีค่า
ได้รับการตอกย้ำความสำคัญ
การมีตัวตนในสายตาของคนที่ตัวเองรัก

เราก็จะยิ่ง "งอน" มากขึ้น น้อยอก น้อยใจง่ายมากขึ้น
แสดงปฏิกิริยาอาการต่างๆ รุนแรงขึ้น
และเรียกร้องมากขึ้น เอาใจตัวเองมากขึ้น

ในขณะที่ความอดทนต่อแรงเสียดทานของความผิดหวังต่างๆ มีลดลง
จิตอ่อนแอลงไปเรื่อยๆ เพราะเอาความสำคัญของตนไปผูกไว้กับคนอื่น

ซึ่งโดยธรรมดา ธรรมชาติของจิตปถุชนทั่วไป
ที่เปลี่ยนแปลงผันแปรง่าย ต้องการเป็นคนสำคัญเหมือนกัน
แต่การที่ต้องคอยเหน็ดเหนื่อยเอาใจ ง้อใครอยู่บ่อยๆ
ไม่ว่าจะแสนรักปานใด ก็ต้องเกิดความเบื่อหน่าย จางคลาย
และเห็นถึงความไม่สมเหตุสมผลมากขึ้นทุกที
จนกระทั่งหมดความอดทน หนีหายจากเราไปในที่สุด

ดังนั้น อาการน้อยใจ หรือใจน้อย
ควรแก้ไขโดย เติมใจตัวเองให้ใหญ่ขึ้น เต็มใจตนเองให้เต็ม 
ด้วยความรัก ความเมตตาที่แผ่กว้างสู่มวลสรรพสัตว์ทั้งหลาย
รู้จักตะหนักในคุณค่าของตัวเอง
ฝึกจิตให้รู้จักอดทน และเป็นพึ่งแก่ตนเองได้

ระลึกถึงผู้อื่นด้วยความปรารถนาดี ให้พวกเขามีความสุข
ตั้งจิตไว้ว่า กรรมใดที่เรากระทำแล้ว
ทำให้คนที่รักเรา รู้สึกเดือดร้อนประสบความไม่สบายใจ
เพราะเหตุแห่งการที่เห็นเราเป็นทุกข์ เราจะงดเว้นซึ่งกรรมนั้น

ฝึกจิตตนให้เข็มแข็ง มีสติ อยู่กับปัจจุบัน
มองโลกด้วยปัญญาเห็นตามจริงว่า
ทุกสิ่งล้วนเกิดดับ เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ไม่อาจตั้งมั่นคงทน
ไม่อาจอยู่ในความควบคุมของเรา

มองให้เห็นว่า ทุกคนก็เหมือนธรรมชาติรอบตัวเรา
ซึ่งเราไม่อาจกำหนดกฏเกณฑ์ได้ตามใจ
ไม่ว่าฝนจะตก หรือ แดดจะออก จะร้อนหรือหนาว
มันก็ต้องเป็นไปตามเหตุปัจจัยที่มันเป็น

และทุกคนต่างขับเคลื่อนไปโดยกรรมของแต่ละคน
ไม่มีความสมบูรณ์แบบพร้อมในตัวคนอื่นทั้งหลาย
เช่นเดียวกันกับที่ตัวเรา
ก็ไม่สมบูรณ์แบบพร้อมดังใจ สำหรับคนอื่นเช่นกัน
 
ขอขอบคุณ :- คุณ mayrin  http://www.star4life.com/forum/index.php?topic=1124.0

Comment

Comment:

Tweet